Speurend op het internet troffen we een artikel aan over de Rijks-HBS in de jaren vijftig. Het artikel, dat werd geplaatst in de Alkmaarsche Courant (2011) in de rubriek ‘Ik Was Erbij’, is gebaseerd op herinneringen van oud-leerlingen Teun Flameling en Wim Buwalda.

Het volledige artikel is terug te vinden door te klikken op onderstaande foto. Het artikel maakte deel uit van een rubriek die is ontstaan uit een samenwerking tussen het Regionaal Archief en de Alkmaarsche Courant.

Docenten die in de jaren zestig onuitwisbare herinneringen nalieten bij de HBS’ers waren ook in de jaren vijftig prominent aanwezig in de beleving van de leerlingen. Leraressen waren er niet veel en werden vaak aangeduid met ‘Kip’: Kip Cornelissen (lichamelijke opvoeding), Kip Postma (Frans). Hut (wiskunde), Van Kleef (scheikunde) en Goettsch (geschiedenis), Har Scheepens (Nederlands) en Cornelis Jonker (muziek) zijn leraren die ook in de jaren vijftig onuitwisbare herinneringen achterlieten bij de leerlingen.
Ook het jaarlijkse kerstbal van de schoolvereniging VOKZOS) in het Wapen van Heemskerk en het Gulden Vlies bleven de oud-leerlingen altijd bij. Al was het maar vanwege de liefdes die ontstonden tussen jongens en meisjes.

Het verhaal heeft nogal wat reacties losgemaakt onder lezers die ook op de Rijks-HBS aan de Paardenmarkt hebben gezeten. Eén van hen was Klaaske van Kuijk – de Waal, die haar herinneringen op papier heeft gezet. Ook deze hebben toen de krant gehaald.

Het is leuk om deze herinneringen ook met de lezers van deze website te delen:

Ik was erbij: Blokken aan de Paardenmarkt in de jaren 50

,Een feest van herkenning, om de herinneringen aan de RHBS van Teun Flameling en Wim Buwalda te lezen. Ondergetekende, Klaaske de Waal, uit Koedijk, was enkele jaren klasgenote van Wim en ik heb net als mijn oudere broer Jaap en mijn oudere zus Marion in de jaren 50 de HBS bezocht.
Het moet mij van het hart te vermelden, dat er in die periode naast 300 jongens, slechts 60 meisjes de school bezochten. Onze leraar Engels, de heer Van den Born zei destijds, dat maar vier procent van de meisjes in Nederland middelbaar onderwijs volgde. Zoveel middelbare scholen waren er ook nog niet in Noord-Holland boven het IJ. Ik heb altijd veel respect gehad voor mijn klasgenoten die van heinde en verre naar Alkmaar kwamen. De leerlingen die in een straal van ±15 km van Alkmaar woonden, kwamen gewoonlijk op de fiets. Maar er kwamen er ook een paar uit de Wieringermeer. Soms eerst een stuk fietsen, dan in Middenmeer de bus pakken, of in Schagen de trein en dan van station Alkmaar lopend naar de Paardenmarkt, een zware boekentas (we hadden 13 vakken!) en een trommeltje brood meezeulend en dat al op 12 en 13 jarige leeftijd.
De schooldag was gewoonlijk van 9 tot 4 en een enkele dag tot 3 of 5 uur. We hadden wel af en toe tussenuren vrij en een lange lunchpauze. De leraren, bijna allemaal oudere heren en altijd in een grijs of bruin kostuum, gingen tussen de middag op de fiets naar huis om te lunchen. De buitenleerlingen mochten van een schoollokaal gebruik maken, de meisjes apart van de jongens. Bij mooi weer gingen we picknicken in de Vest (het park langs de singel).
De solidariteit tussen de Alkmaarders en de scholieren van buiten was groot. Tijdens een vrij tussenuur werden we vaak uitgenodigd om mee naar hun huis te gaan en met Vokzos-avondjes sliepen we soms met meerderen bij Alkmaarse meisjes. We waren dan echt uit.

Kerstbal

Optreden van de Lucky Stars in 1959 met vlnr Jan Benit, Koos Degenaar, Gery Helder, Kees van Zoonen, Maja Groen, Mirjam Beerse, Gerard Jonkers.

Het Kerstbal met de mistletoe, wat was het (in)spannend. Zeker voor de meisjes, met een royale meerderheid aan jongens, was even tot rust komen als muurbloempje er niet bij, de hele avond dansen. De hoogtepunten van mijn herinneringen liggen vooral in schoolactiviteiten buiten de klas. Ik had nogal moeite om bij de les te blijven. De leraar doceerde en voor ons was het vooral, mond dicht, kijken, luisteren en huiswerk maken. Kwam je te laat of stoorde je op een andere manier de les, was het richting directeur. De etiquetteregels van de heer Keijser konden we zo in praktijk brengen. Eerst aankloppen. Bij “binnen” naar binnen en de heer Keijser groeten (met twee woorden), maar op de deurmat, met kloppend hart, blijven staan. Tijd om even te bekomen van het grote kantoor , met achter een indrukwekkend groot bureau de directeur zelf. Wachten tot je naar de heer Keijser toe mocht komen. Maar wel op afstand van twee meter voor zijn bureau blijven staan. Dan mocht je je zonden opbiechten en je sancties zonder tegenspraak in ontvangst nemen.

Sporten

Sporten o.l.v. Juffrouw Cornelissen waren mijn favoriete uurtjes. Drie uur in de week, waarvan bij mooi weer twee uur buiten, op sportvelden in Overdie. En als top de jaarlijkse sportdag met andere middelbare scholen bij het West-Fries Lyceum in Hoorn. Een sportdag met bal na. Toen ik voor de 1e keer in de 3e klas zat, was het naast een leerzaam ook een te gezellig jaar. Zo werd ik in de imposante hal van de HBS ( o.a. dankzij de heer Schilstra, leraar Engels staat het gebouw er nog?) tijdens de leswisseling door klasgenoot Han van Kuijk uitgenodigd voor een fuif. Niets bijzonders, een verjaardagsfeestje thuis of in een garage versierd met visnetten en loevende kaarsen, was toen heel populair.
De gevolgen hebben echter wel grotendeels mijn toekomst bepaald: met Han van Kuijk ben ik nu ruim een halve eeuw na dato nog samen. En we zijn niet het enige stel uit klas 3c van 1958-1959 dat later gehuwd is. Sinds enkele jaren organiseren we om beurten met 6 à 8 personen uit die klas een reünie en ook al hebben we elkaar soms jaren niet gesproken en zijn we bijna allemaal in de grootouderfase beland, het voelt meteen zo vertrouwd en zo goed.
We hebben aan de HBS-tijd een stevige basis en levenslange vriendschapsbanden overgehouden.”

De jaren vijftig…dierbare herinneringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *