Irene Laureau-Bulte blikt terug

Komende vanuit Brabant in de 4e klas had ik een aantal privileges (!) gekregen. Omdat mijn ouders nog in Brabant woonde en ik twee keer per maand naar mijn ouders in Valkenswaard afreisde had ik van de heer Lucieer huiswerkvrij voor de maandag volgend op het weekend dat ik thuis was.
Voor mij was de RHBS een ‘warm’ bad temeer omdat ik aan de school in Valkenswaard niet de allerleukste herinneringen bewaarde. Ik werd volledig geaccepteerd ondanks mijn aangeleerde zachte G …en iedereen vond dat ik maar moest voorlezen, dat klonk zo leuk! Mijn schooladvies vanuit Brabant was HBS-B, hetgeen toch niet zo’n succes bleek te zijn, vandaar dat ik zowel herinneringen heb aan de afdeling B als A.

Klasse avonden in de hal van de Paardenmarkt (zonder drank en zonder sigaret, maar oh zo gezellig) onder het toeziend oog van de klasse leraar/lerares. En later BBQ’s bij Mevrouw Bruijn-Hundt (lerares economie) bij haar thuis in Castricum.
De Witte donderdag sportdagen in Hoorn, Jan Pieterszoon Coen heeft in die tijd heel wat te verduren gehad, de groen witte kleuren van VOKZOS hebben hem menig jaar gesierd. En de sportdagen op zich waren echt de uitdaging van het jaar met als afsluiting een spetterend feest. 
Kermis (8 oktober) op de Paardenmarkt betekende voor ons altijd een vrije middag, op de donderdag volgens mij, want dan werden er ‘proefrondes’ gedraaid met alle attracties en was het in het schoolgebouw een lawaai van jewelsteen niemand luisterde meer. Dus …gezellig een rondje kermis en dan met z’n allen naar de stamkroeg …….????? (geen idee hoe die ook weer heette op de Paardenmarkt).
Er heerste een goed discipline op school, mede dankzij de heer Poeze, maar er kon en mocht ook veel, als alles maar binnen de regels bleef. Lucieer kende iedereen persoonlijk (toen ook nog maar ca. 500 leerlingen). En het ergste moment was de uitslag van het eindexamen …allemaal bij elkaar in de klas op de 1e verdieping en dan kwam de heer Poeze met een doodgravers gezicht binnen om op te lezen (alfabetisch per klas) wie er gezakt waren …… een confronterend moment om op de gang het gejuich van de anderen te horen.

Het 100-jarig bestaan was een top gebeurtenis. Samen te mogen met de leraren aan een uitgebreid vieringsprogramma, wij als bestuur voor de leerlingen en gelijker tijd meedoen met het toneelstuk “Onder het Melkwoud, waar de afstand tussen leerling en leerkracht ineens wat ‘kleiner’ werd. Voor muziek kreeg ik gegarandeerd een goed cijfer, want ik zong een liedje in het toneelstuk en ook als je in het koor zat van de heer Jonker was je verzekerd van een mooi cijfer. Lex van der Sluis hield een prachtige speech in de Grote Kerk: kortom het was een geslaagd feest.
25 jaar later werden Carla de Goede-in ’t Veldt en ik gevraagd in het bestuur van de viering van het 125 jarig bestaan, een enorme klus om alle leerlingen ‘terug’ te vinden en vervolgens in de computer te registreren voor het nageslacht, maar …daar zal men nu weinig aan hebben omdat wij toen nog met de zgn ‘floppies’ werkten en die zullen nu wel niet meer ‘leesbaar’ zijn. Via de huidige media (Facebook etc.) zullen oude leerlingen vast sneller bereikt worden. Het was heel bijzonder om met oud leraren een bestuur te vormen, die wij nu ineens bij hun voornaam mochten noemen, iets wat ondenkbaar was in onze HBS tijd.

En dan die arme heer Barten: hij had een prachtig aquarium in zijn klas staan, zo opgesteld dat hij in de ruiten de hele klas kon overzien, dus spieken was er niet bij. Op een dag heeft iemand iets in het aquarium gegooid, precies voor aanvang van een proefwerk, en het hele aquarium was troebel en vies. De ruiten weerspiegelden de spiekende leerlingen niet meer en het was ook gelijk het einde van het aquarium.
Dierbare herinneringen te over aan de leerkrachten – ik noem er slechts een paar: de fantastische lessen van de heer Scheepens, de romance tussen juf Cornelissen (gymnastiek) en de heer Scheepens, de heer Kammer die vond dat ik, toen ik een jaar gepoogd had om wiskunde te begrijpen bij het teruggeven van een proefwerk (Irene weer onvoldoende) maar vond dat ik achter het fornuis moest gaan staan, waarna ik naar HBS A mocht,  de stiekeme proefjes die in de klas tijdens natuurkunde werden gedaan: brandende veters of erger (stank te over) Arme heer Spiers of Spier: orde houden was niet zijn ding, hij was te intelligent voor ons en begreep ook nooit wat wij niet begrepen. Hij gaf geen les maar college, zoals hij altijd op de universiteit had gedaan: geen idee waarom hij ineens (slechts 1 of 2 jaar) bij ons, ‘HBS-domkoppen’ kwam. De heer Schilstra, die heel populair was, hetgeen duidelijk bleek toen er tijdens het 125 jarig bestaan les werd gegeven door oud leraren – hij was overboekt! Het was een mooie schooltijd!
 
 

 

Dierbare herinneringen aan een mooie schooltijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *